- Over Jan Scholten (2) -

"Alles aan Jan Scholten lijkt intens, zijn manier van kijken, luisteren, zijn genieten, zijn samen zijn met andere mensen.

Hij weet mens en dier te overrompelen met zijn spontaniteit. Jan is een waarnemer pur sang. Hij kan van kleine dingen genieten, hij kan bewonderen, en verwonderd zijn. Het kind in hem is nooit verloren gegaan."

"Jan kent de natuur en zijn bewoners. Als je hem vraagt hoe het is gesteld met de tjiftjaf loopt hij met je naar een plek aan de rand van het bos waar hij hem het laatst heeft gezien, en fluit zijn lokroep. Binnen een halve minuut verzamelen jaloerse mannetjes en gewillige vrouwtjes zich in de bomen om ons heen!

Geheel zonder risico zijn deze lokroepen niet, af en toe zet een vogel die zich gefopt voelt spontaan de aanval in ..."

- Over Jan Scholten (2) -

"Welke streek van Nederland je ook met hem bezoekt: hij weet veel over de historie en de vroegere bewoners.

Loop met hem over een zojuist omgeploegde akker, en hij vindt altijd weer sporen en restanten van weleer: een speerpunt, een vuistbijl, een scherf van een urn . . . "

"Als je met Jan door zijn woonplaats Nunspeet loopt, is het alsof Fransiscus is weergekeerd. Hij trekt mens en dier aan als een magneet. De meest welopgevoede hond die keurig aangelijnd naast zijn fietsende bazin loopt verleidt hij met een fluittoon of roepen tot niet eerder vertroonde ongehoorzaamheid.

Hetgeen niet altijd tot bewonderende blikken van het baasje leidt..." (Josef Willems)